Het komt deze week zo uit dat ik zes keer een treinreis van meer dan 2,5 uur moet maken. Nu reis ik elke werkdag al met de trein, en die 20 minuten zijn prima te doen. Lang genoeg om de krant te lezen, mail te checken en even weg te dromen, en kort genoeg om me niet te veel te ergeren aan mijn medereizigers: mp3-overlast, ochtend(hu)meur, schreeuwende kinderen – ja, ook in de ochtendspits - en veel te opgewekte, enthousiaste mensen die op reis gaan (“mijn” trein stopt ook op Schiphol).
Spending mood
Dat is wel anders bij een 2,5 uur durende treinreis. En dus besloot ik vandaag (woensdag) maar eens -decadent- eerste klas te reizen. Mét korting, dat dan weer wel. Omdat ik in een spending mood was kocht ik ook maar de duurste bagel bij de Shakies (ja, die met biologische zalm) en maakte ik mijn maaltijd af met een belachelijk dure muffin bij de Starbucks.
Drukte om niks
Ik had me van te voren druk gemaakt over mijn eersteklaskaartje. Zou ik wel een plek hebben in de avondspits? Wat als de eerste klas volzat en ik met mijn dure (oké met korting) eersteklaskaartje alsnog tweede klas moest zitten. Eeuwig zonde! Er zijn trouwens mensen die dan ook per sé eerste klas willen staan. Maar nu dwaal ik af. Er bleek voldoende ruimte. Ik zat helemaal alleen in de coupé...
Obey your body
Op Schiphol moest ik overstappen. Omdat ik een kwartier overstaptijd had liep ik een beetje rond. Ik werd aangesproken door een salesjongen van ObeyYourBody. Die begon enthousiast mijn nagel te vijlen (met zo'n glansvijl) en in half Nederlands, half Engels mijn “natural nagels” de hemel in te prijzen. Gevolgd door een “cuticle cream voor your nagelriemen” en een “hand cream from de Dode Sea”. Het was mijn “lucky day” want vandaag was “alles half price”! Dus voor “only 35 euros” was het hele pakket van mij! Of vond ik dat misschien “een beetje too expensive”? Ja, een beetje wel ja. Was ik misschien nog student? Eh, nee, maar ik rook korting dus ik zei dat ik net was begonnen met werken. Tja, define: “net begonnen...” in vergelijking met de gemiddelde collega-ambtenaar kom ik natuurlijk net kijken! Als starter op de arbeidsmarkt had ik het vast niet breed, “believe me, I know!” riep hij. Daarom de “speciale offer voor students” en andere armlastigen: “twintig procent off”! En ja, met mijn decadente instelling van vandaag ging ik voor de bijl.
En nu zit ik eerste klas, met glanzende nagels, ingesmeerde nagelriemen en zachte handen dit blogje te typen op m'n laptop. Hoezo decadent?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten