Terwijl alle ogen op de rellen in London zijn gericht, vindt er in Chili een strijd plaats. Studenten en sympathisanten trekken massaal door de straten om te strijden voor kwalitatief en gratis openbaar onderwijs. Op Facebook werd afgelopen week massaal opgeroepen tot het op zwart zetten van je profielfoto, uit protest voor de plannen van de overheid om het collegegeld drastisch te verhogen.
De protesten verliepen eerst vrij rustig. Studenten liepen met spandoeken over straat, maar er waren geen ongeregeldheden. Totdat de politie hard tegen de protesten optrad. De protesten werden hierdoor grimmiger en er was meer geweld en vandalisme. In alle Chileense kranten vind je nu foto's van een uitgebrande auto in Santiago. Ook zijn er veel ruiten ingegooid. De studenten zijn boos. Ze hebben immers alle recht om te protesteren.
Ik woonde tijdens de verkiezingen van 2005 in Valparaíso. De winnares was Michel Bachelet. De huidige president, Sebastián Piñera moest het toen nog tegen haar afleggen. Jongeren waren ook toen al erg ontevreden over de politiek. Overal zie je graffiti met anti-politieke leuzen. Ik sprak voor mijn onderzoek verschillende jongeren. Hoewel iedereen ontevreden was over de politieke situatie, en ze allemaal stemrecht hadden, ging geen van de jongeren stemmen. Waarom niet? Het had toch geen zin, zeiden ze. Met stemmen verander je toch niks. En die tendens heerst nog steeds. De politiek is verkeerd bezig, maar stemmen? Ho maar.
Dat snap ik niet. Chili is na Pinochet een democratie geworden. Daar hebben veel mensen heel hard voor moeten vechten. Toch lijken de jongeren er niet in te geloven dat de democratie werkt. Ze laten liever andere mensen stemmen en gaan dan achteraf protesteren op straat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten